HomeSklep

Jak płakać w miejscach publicznych

Zdjęcie produktu 1

Jak płakać w miejscach publicznych

Książka, która może zmienić świat. Przynajmniej kilku osób. „Jak płakać w miejscach publicznych” to autobiograficzny esej, który opowiada o depresji, chorobie dwubiegunowej, zmaganiach z własną psychiką i z rodzinną historią. „W 2023 roku wolno już opisać swoją depresję. Tylko lepiej, żeby była zabawna. Emilia Dłużewska zna reguły gry. Jej tekst jest bardzo zabawny. I przez to jeszcze smutniejszy. (Ale i tak się uśmiejecie, naprawdę)” – Marcin Wicha

Jeśli zastanawiacie się, czy nie powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście.

Dziwi was, że słynni komicy często chorują na depresję?
Mnie dziwi raczej, że nie wszyscy ludzie z depresją zostają komikami. Nauczyliśmy się doprowadzać ludzi do ataków śmiechu opowiadaniem o toksycznych bliskich i przebytych traumach; ostrożnie kalibrujemy żarty, by nie przekroczyć granicy, po której śmiech zmienia się w litość. A potem latami ćwiczymy ten program: w szkole, pracy, barach, pociągach i cudzych łóżkach.

$3.76

Oryginalna: $10.73

-65%
Jak płakać w miejscach publicznych—

$10.73

$3.76

Informacje o produkcie

Wysyłka i zwroty

Description

Książka, która może zmienić świat. Przynajmniej kilku osób. „Jak płakać w miejscach publicznych” to autobiograficzny esej, który opowiada o depresji, chorobie dwubiegunowej, zmaganiach z własną psychiką i z rodzinną historią. „W 2023 roku wolno już opisać swoją depresję. Tylko lepiej, żeby była zabawna. Emilia Dłużewska zna reguły gry. Jej tekst jest bardzo zabawny. I przez to jeszcze smutniejszy. (Ale i tak się uśmiejecie, naprawdę)” – Marcin Wicha

Jeśli zastanawiacie się, czy nie powinniście iść do psychiatry, to prawdopodobnie powinniście.

Dziwi was, że słynni komicy często chorują na depresję?
Mnie dziwi raczej, że nie wszyscy ludzie z depresją zostają komikami. Nauczyliśmy się doprowadzać ludzi do ataków śmiechu opowiadaniem o toksycznych bliskich i przebytych traumach; ostrożnie kalibrujemy żarty, by nie przekroczyć granicy, po której śmiech zmienia się w litość. A potem latami ćwiczymy ten program: w szkole, pracy, barach, pociągach i cudzych łóżkach.